29/02/2020

28.01.20 – 23.10

Turnalar masmavi semayı zarif süzülüşleri ile yırtıyorlar. Birkaç ruh taşıyor yırtıklardan. Biraz sevgi, biraz mutluluk, biraz hüzün, biraz, bir az, az.. Kuzgun göz kırpıyor maviliğin baş döndürücülüğüne. Yırtıklar belirginleşiyor. Gök yere akıyor. Bir ateş yanıyor yeryüzünde. Promete deha-yı narı insanın gönlünden çalıyor. Başlıyor erenler semaha.. Özleşiyor canlar.. Benlik tanrısallaşıyor.. Kolektif ritüel sınır tanımıyor. Beden yanıyor, ten kafesinin parmaklıkları eriyor, ince is yükseliyor.. Ruh hür artık.

Cezbe halinde uzuvlar sallanıyor, vücut kontrolünü kaybediyor. Kalp hızlandı, beyin odağını sabitledi. Bakışlar çakmak çakmak, duyular işlevsiz.. Saçlar dağıldı, tüyler ürperdi. İç çatışmanın müthiş ahengi kafayı savuruyor. Düşünce çarptı, duygu taştı. Çoştu deli gönül durulur mu? Kanatları açıldı. Yükseliş başlıyor. Gök ve yer birleşiyor. Ruh hür artık.

Kemikleri sarmalayan et sıyrılıyor. Damarların akışı kesildi. Sinir uçları hissiz. Tık…Tık…..Tık…….Tık………Tık………..Tı………….T…………… Teslimiyet döngüye. Teslimiyet feleğe. Teslimiyet doğaya. Görülüyor ışık, duyuluyor frekans, seziliyor enerji.. Birim, tekim, hürüm, bütünüm.